Biz gazeteciyiz…
Yılda bir hafta çoğalsak da gazeteciyiz.
Sosyal medyada iki paylaşım yapıp adına “gazetecilik” desek de gazeteciyiz.
Yılda iki–üç haberle mesaiyi bitirsek de, iki kelimeyi yan yana getirmekte zorlansak da gazeteciyiz.
Habere yorum katarız.
Menfaatimize ters düşen olursa, dün etrafında pervane olduğumuz kim olursa olsun, bir anda “haddini bildirme” refleksi gösteririz.
Haksız da olsak haklıyızdır.
Yanlış yapsak da doğrudur yaptığımız.
Belge mi? Kanıt mı?
Ne gerek var…
Ağzımızdan çıkan da, kalemimizden dökülen de biz yazdıysak doğrudur.
Çünkü biz gazeteciyiz.
Ve işin garibi, haksız olduğumuz her durumda da yine haklıyızdır, ama haksızlığımızı asla kabul etmeyiz.
Biz beğenmeyiz.
Biz eleştiririz.
Biz kafa tutarız.
Ama bütün bunlar sadece bizim hakkımızdır.
Bize kimse eleştiri yapamaz, bize kimse soru soramaz, bize kimse “yanlış yapıyorsun” diyemez.
İşte tam da bu yüzden bu satırları yazıyorum.
Çünkü 10 Ocak Gazeteciler Günü’nde yaşananlar, bu mesleğin aynaya bakması gereken anlardan biriydi.
O gün alkışladıklarımız, sustuklarımız, görmezden geldiklerimiz ve konuşmak yerine konuşmamayı tercih ettiklerimiz…
10 Ocak’ta yaşananları anlattığımda,
neden bu kadar sert,
neden bu kadar açık,
neden bu kadar içerden yazdığımı
çok daha iyi anlayacaksınız.
10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü nedeniyle hafta boyunca düzenlenen etkinliklerde biz de yerimizi aldık. Bu organizasyonları gerçekleştiren kurum ve sivil toplum kuruluşlarına teşekkür etmek gerekiyor. Gazeteciye ve basın mensuplarına verilen değeri gösterme noktasında adeta bir yarış içerisindeydiler. Bu yaklaşım, hem beni hem de benim gibi düşünen meslektaşlarımı gerçekten onore etti.
Ancak ne yazık ki her yıl olduğu gibi bu yıl da 10 Ocak haftasını olaysız tamamlayamadık. Hatırlanacağı üzere kısa süre önce bazı STK’lar, Aksaray’ın imajını korumaya ve güçlendirmeye yönelik son derece faydalı bir çalışma başlatmıştı. O gün bu girişimi açıkça takdir etmiş, ancak “ulusal basında görünme” hevesiyle yapılan bazı abartılı yaklaşımlar nedeniyle de eleştirmiştim. Allah var, bu eleştirilerimden dolayı kimse çıkıp tek kelime etmedi. Çünkü herkes haklı olduğumu biliyordu. Bu şehrin imajı, iki “dandik” haber yüzünden defalarca yara almıştı.
Alkollü araç sürücüsünün kışkırtılarak karıştığı kavga, haberleri,uyuşturucu haberleri ,başta olmak üzere, Aksaray’ın imajını zedeleyen pek çok içerik üretildi. Balon düştü diye manşet atıldı, mesele büyütüldü, turizm baltalandı. Bu haberleri yaparken “Bu şehre zarar verir mi?” diye bir an bile düşünmeyenler, dün STK’ların 10 Ocak Gazeteciler Günü etkinliğinde bir bardak suda fırtınalar koparmaya kalktılar.
Birini özellikle saymıyorum; benim için bir önemi yok, hiç de olmadı. Ama içlerinden biri var ki; hem cemiyet başkanı, hem “ulusalcı”, hem de resmi ilan alan bir gazetenin ve matbaanın sahibi. Sergilediği tavır hiç hoş değildi. STK başkanları programda yaptıkları konuşmalarda, Aksaray basınının gününü kutladı; Aksaray için yapılan haberlerle şehre sağlanan katkılardan, birlikte çalışmaktan bahsetti. Özellikle son bir aydır Aksaray’ın imajını bozan haberlerin artık ulusal basında yer almamasından duydukları memnuniyeti dile getirdiler.
İşte tam da bu noktada bugüne kadar Aksaray adına ağzını açmayan, “Demiryolu nerede, havaalanı nerede?” diye sormayan, hiçbir kurumu ya da STK’yı eleştirmeyen, gazeteciler darp edildiğinde susan, basının gerçek sorunları gündeme geldiğinde ortalarda görünmeyen hatta yerel basını bir hamsi tavaya ayaklar altına alınırken dahi sesi çıkmayan cemiyet başkanı, konu kendisine gelince bir anda aslan kesildi.
Sorun Aksaray olunca susanların, mesele kendi alanlarına dokununca gür sesle konuşması; işte bu çelişki, 10 Ocak haftasında yaşananların özeti oldu. Ve maalesef bu tablo, basının kendi içinde yüzleşmesi gereken gerçekleri bir kez daha gözler önüne serdi.
Şimdi sormak lazım:
Aksaray küçük düşürülürken neredeydiniz?
Ulusal basın tepeye çıkartılıp, yerel basın ayaklar altına alırken neredeydiniz,
Gazeteciler aşağılanırken, hakaretler havada uçuşurken, meslek onuru ayaklar altına alınırken saklandığınız yerden izlerken iyiydi de; bugün art niyet taşımayan, hatta son derece doğru ve yapıcı konuşmalar yapılınca neden bu kadar sinirlendiniz?
Artık ulusala haber taşıyamadığınız için mi bu konu rahatsız etti sizi?
Yazdığınız “normal” haberler ulusal basında yer bulmadığı için mi bu öfke?
Eğer mesele buysa, açık söyleyeyim: Bu kimsenin suçu değil.
Hiç kusura bakmayın ama bu memlekete zarar verecek haberler yapıldıkça biz susmayacağız.
Aksaray’ın itibarını zedeleyen, emeği hiçe sayan, şehri kötü gösterme üzerinden prim yapmaya çalışan her anlayışın karşısında durmaya devam edeceğiz.
Şimdiden biliyorum; yarın bu kurumlara kafayı takıp eleştiri yağmuruna tutacaksınız.
Ama naçizane bir tavsiye: Hiç tavsiye etmem.
Çünkü bu kez yalnız değiller.
Haklı oldukları her konuda, Aksaray için doğruyu söyleyen, doğruyu yapan kim varsa, onların yanında duracak insanlar var.
Bu şehir artık sessizce izleyenlerin değil,
yanlışa yanlış, doğruya doğru diyenlerin şehri olmak zorunda.
HER KİM OLURSA OLSUN
